Ιδιόχειρο

Λύγισες

μπρος στα μάτια
που κάρφωσαν
με το βλέμμα
της αμφισβήτησης
το ιδιόχειρο
κενό γράμμα
της συνείδησής σου.

Ποίηση

Κι εγώ την απεχθάνομαι·

ασφαλώς και υπάρχουν
πιο αναγκαία πράγματα στη ζωή
απ' αυτό το ατέρμονο scrabble
με τις ξαφνικές κρίσεις λεκτικής ευφορίας.

Διαβάζοντάς την όμως
με απόλυτη αποστροφή
ανακαλύπτει κανείς
μέσα στις άχρωμες σελίδες της
έναν τόπο προορισμένο για το αυθεντικό:
έναν φανταστικό κήπο
με πραγματικές αλέες
όπου το πτυχωτό φόρεμα της κ. Μουρ
σαρώνει με ρυθμική μεγαλοπρέπεια
τα νεκρά φύλλα των ενδοιασμών μας.

Η Κλεψύδρα Του Κόσμου

Από τα καταφύγια.

Τις χαράδρες των εναγκαλισμών.
Των βλεμμάτων άνθη του κενού.
Άνεμος ευπατρίδης έρχεται
Και ιοβόλο νεύμα.

Την ιστορία αυτή την ξέρουν όλοι.
Κι εγώ μόλις την βλέπω τώρα
- αντίληψις ισοσθενής.
Έτσι καθώς το απάγκιασμα του υπαρκτού
- αλλοφανής αστέρας - την νανουρίζει.
Πίσω από τους ώμους της θέας.
Και του αλγοειδούς περισπασμού.
Μια άλλη, πρώτη προβάλλει.

Σιωπηλή. Επανατάκτις.
Με τα μάτια στραμμένα μακριά.
Μια ιστορία κοσύμβη.
Χωρίς καμιά αφήγηση να την καταργεί.
Άγνωστη εις τριπλούν.
Απρόσκοπτη από την γνώση.
Την παρέπαρση του ματιού.
Και την κατάχρηση εξουσίας του τοπίου.

Αυτοσυντήρηση

Θα πρέπει να ήταν άνοιξη

γιατί η μνήμη αυτή
υπερπηδώντας παπαρούνες έρχεται.
Εκτός εάν η νοσταλγία
από πολύ βιασύνη,
παραγνώρισ' ενθυμούμενο.
Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους όλα
όταν τα πάρει ο χαμός.
Αλλά μπορεί να'ναι ξένο αυτό το φόντο,
να'ναι παπαρούνες δανεισμένες
από μιάν άλλην ιστορία,
δική μου ή ξένη.
Τα κάνει κάτι τέτοια η αναπόληση.
Από φιλοκαλία κι έπαρση.

Όμως θα πρέπει να 'ταν άνοιξη
γιατί και μέλισσες βλέπω
να πετουν γύρω απ' αυτή τη μνήμη,
με περιπάθεια και πίστη
να συνωστίζονται στον καλύκά της.
Εκτός αν είναι ο οργασμός
νόμος του παρελθόντος,
μηχανισμός του ανεπανάληπτου.
Αν μένει πάντα κάποια γύρις
στα τελειωμένα πράγματα
για την επικονίαση
της εμπειρίας, της λύπης
και της ποίησης.

Εσωτερικές Εξομολογήσεις

Άψυχοι έρωτες από κέρινα φτερά

Κοινωνία μεταμορφωμένων αγγέλων
Ατέρμονες αναζητήσεις
σε λαβύρινθους του παραλόγου
Καταστροφικοί εγωισμοί και φόβοι
που ακροβατούν στα πρέπει και τα θέλω
Απόηχοι ερωτηματικών
σε εσωτερικές εξομολογήσεις
Περιπλανόμενες Ερινύες
Ανεκπλήρωτες προσευχές
Συνειρμοί που ζαλίζουν
Καθημερινότητα που "δήθεν" λυτρώνει...

Νοητή Γραμμή

Καπνοί

από τσιγάρα
και κούπες
γεμάτες καφέ,
δίπλα
στη νοητή γραμμή,
που η δίνη
των λέξεων
ακουμπά
και γνέφει
τραυματισμένη
τη σιωπή μου.

Αέρινες Φωτογραφίες

Σε τρύπιους ασβεστόλιθους

λάξευσε ο χρόνος τις σκέψεις μας.
Κι’ έγιναν αέρινοι κρυψώνες
πέτρινοι σκληροί,
θεμέλιο σε σπίτι ερημωμένο.
Αφήνοντας φυλακισμένες τις σκέψεις
σε δοκάρια σπασμένα, σε πόρτες, σε τοίχους.
Ανεξίτηλες στη λησμονιά,
αόρατες στον πόλεμο και στην καταστροφή,
μοναδικά αντίγραφα οι αναμνήσεις.

Τα Γραπτά Πετούν

Ο αναμάρτητος πρώτος βαλέτω. Αυτός

Που δεν του πέρασε ποτέ απ' το νου
Πως τα πτερόεντα πετούν κουρνιάζουνε
Σαν τρομαγμένα πάνω στα γραπτά
Μήπως και βρούνε τρόπο κάπου να τρυπώσουνε
να μείνουν όπως μένουν τα αιώνια όλα
Στον αιώνα.

Πτερόεντα είναι, αφελή, τι να σκεφτούν.
Όμως ετούτα εδώ, τα αιώνια,
Δεν ξέρουνε
Για πόσο μόνο θάλλει μια
αιωνιότης; Και αγάλλονται
Τ’ ονοματάκι τους χαράζοντας βαθιά
Στην πιο πολύτιμη
Άπεφθη
Λυδία των πάντων
Λήθη.

Τώρα Που Έμαθα

Τώρα που έμαθα να κρύβω λόγια

κάτω από σωρούς ξεραμένων φύλλων,
συνήθισα το σκοτάδι
και τα βήματα των μεθυσμένων
στους ξερούς ήχους των στιγμών μου.

Τώρα που έμαθα,
αγγίζω τη νύχτα κι αυτή πονάει,
αναπνέω μα δεν ζω με τ’ οξυγόνο
των γκρίζων δρόμων,
μήτε του σπασμένου λιθαριού
που ήταν κάποτε καρδιά.

Τώρα που έμαθα,
μπορώ ν’ ανοίγω την καρδιά μου,
τη θάλασσα που τη φοβόμουν,
να μαζεύω σκουριασμένες άγκυρες
τυλιγμένες γύρω από ευσυνείδητους καπετάνιους.

Τώρα που έμαθα
το μυστικό των λευκών χαρτιών
-που δεν ειν’ άλλο
από τη μαύρη μολυβιά που ταξιδεύει-
τρέμω τους άσπρους τοίχους
που δεν έχουν πάνω τους σημάδια
κι όλο νομίζω βλέποντάς τους
πως ξεμαθαίνω πια να γράφω.

Λίμνες Της Σελήνης

Η μικρή πέτρα

που ριγά στ' άγγιγμά σου
κι η κραυγή
του σύμπαντός σου
είμαι.

Και στέκω εκεί
και θωρώ στα μάτια σου
τους ουρανούς και τους πλανήτες
και τις λίμνες της Σελήνης.

Και μένω εκεί
κι αναζητώ στην ανάσα σου
τον άλλο ορίζοντα
και τα νησιά
που δεν ανακαλύφθηκαν ακόμη.

Η μικρή φλόγα
που θεριεύει στ' άγγιγμά σου
κι η γαλήνη
του Απείρου σου
είμαι.

Επιστολή με ερωτηματικά

Που να βρίσκεσαι άραγε?
"Στο Λουτράκι" όπως μου είπαν?
Να πιστέψω τα λόγια τους?

Έκοψες κοντά τα μαλλιά σου?

Ζεις σε μονοκατοικία?
Σε διαμέρισμα με βεράντα και πολλά λουλούδια?
Σε σπίτι που έχει ολόγυρα πεύκα και κυπαρίσσια?

Σε κλείνουν τοίχοι ψηλοί και κάγγελα?

Τα πρωϊνά βάζεις το τζην που ξέρω?
Βρίσκεις ερημικές αμμουδιές?
Κολυμπάς - ακόμα - χωρίς μαγιό?

Πόσο ελεύθερη είσαι?

Φοράς το μαύρο σου φόρεμα?
Βγαίνεις τα βράδυα?
Διαλέγεις ήσυχα μαγαζάκια?

Ακούς "Τα παλιά τραγούδια με τους μελλοντικούς ήχους"?

Έχεις παιδιά?
Είναι ξανθά όπως τα ήθελες?
Χαϊδεύεις το κεφαλάκι τους?

Τα μαθαίνεις να τραγουδάνε?

Το δωμάτιοό σου βλέπει θάλασσα ή βουνό?
Σε θέλγει ο Κορινθιακός?
Σε εκστασιάζουν τα Γεράνια?

Εξακολουθείς να διαβάζεις ποιήματα?

Τις νύχτες - εκεί - έχει δροσιά?
Σκεπάζεσαι με το λινό σεντόνι?
Αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό?

Έχεις ..... παράθυρα?

Καταφυγή

Τη νύχτα θεώμαι τα πράγματα
τη νύχτα προσφεύγω στο θαύμα

ότι πολύ αλαφρύνεται το αμάρτημα
της ύπαρξής μου με το βάλσαμο της
δρόσου

κι ότι πολύ απαλύνεται
με των δακρύων την έξοδο
η οχλαγωγία της μέριμνας
στο στήθος μου

ω - την ημέρα χαίνουν οι πληγές
ηχούν αργύρια προδοσίας
άχθος και κονιορτός με καταβάλλουν

όμως τη νύχτα ανοίγονται οι πηγές
βαθαίνουν οι στιγμές σαν περιβόλια
γίνεται η λύπη φως
η μνήμη δένδρο
κελαρυσμοί νερών τ΄άχαρα χρόνια

τη νύχτα που τα σώματα σιωπούν
και των ψυχών η μουσική αναβρύζει.

Οι απόντες

αθόρυβα στο διάδρομο βαδίζουν

στο διπλανό δωμάτιο συνωθούνται

μόλις που ακούει κανείς

τα βήματά τους

μαζί με των πραγμάτων τους τριγμούς

των ρολογιών

τη φλυαρία

κι όμως

οι πόρτες ήταν κλειδωμένες

μανταλωμένα τα παράθυρα όλα

ποιός άνοιξε?

ποιός είπε να περάσουν?

τώρα

σ΄ αυτή τη νυχτωμένη κάμαρα

το είδωλό μου μέσα στον καθρέπτη

καρτερικά προσμένει

την επέλαση.

Μοναξιά μου

Fragmentum

Ήθελες κάτι να μου πεις και δε σου το ρωτούσα
(Το καλοκαίρι είχε σωθεί
και τ' άνθη που αγαπούσα).

Ήθελες κάτι να μου πεις
και τόχα λησμονήσει.
(Τη ρίζα που καθόμαστε
-θυμάσαι? - έχουν γκρεμίσει).

(Είχε από τότε εντός μου
σε φθινόπωρο γυρίσει).
Μου είπες, α, ναι!
- πως μ΄αγαπάς
- μα τόχω λησμονήσει.

(Τα Βουκολικά και τα Εγκώμια)