Σωτήρης Δημητρίου (1925 - 2016)

Σωτήρης Δημητρίου (1925 - 2016)

Ο Σωτήρης Δημητρίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925. Στην περίοδο της Κατοχής συνεργάστηκε με τον Αλέξανδρο Κοτζιά, με τον οποίο φοιτούσαν μαζί στο Βαρβάκειο, εξέδωσαν το περιοδικό «Μαθητικά Τετράδια» και εντάχτηκαν στην Αντίσταση, στο ΕΑΜ Νέων και κατόπιν ΕΠΟΝ. Ο Σωτήρης Δημητρίου συνέχισε τη δράση του μετά το 1943 ως φοιτητής του ΕΜΠ, φυλακίστηκε τον Ιούλιο του 1944 στις φυλακές Χατζηκώστα και μετά την απελευθέρωση προσήχθη στην Μακρόνησο.

Από το 1950 άρχισε να εργάζεται ως μηχανικός σε ιδιωτικό γραφείο και στη συνέχεια στο δημόσιο. Στα 1955 παντρεύεται με την Αλίντα (Στέλλα Βαμμένου) και ταξιδεύουν στην Αφρική, στο Τζιμπουτί και στο Κογκό, όπου συνεχίζει να εργάζεται ως μηχανικός. Την εποχή αυτή στράφηκε στη μελέτη της ανθρωπολογίας και, κατά την επιστροφή τους στην Ελλάδα, το 1957, παράλληλα με την εργασία του ως μηχανικός, έκανε εγγραφή στη Φιλοσοφική σχολή. Όμως δεν συνέχισε τη φοίτηση και προτίμησε να συμπληρώσει μόνος τη μελέτη της ανθρωπολογίας. Στα 1964 εξέδωσε το πρώτο βιβλίο του, Προϊστορικοί πολιτισμοί και εξέλιξη. Η θητεία του ως προέδρου του Σύγχρονου Κινηματογράφου, στα 1971-74, τον ώθησε να μελετήσει την έβδομη τέχνη, ενώ το 1990 έκανε σεμινάρια κινηματογράφου στην Πολιτιστική Λέσχη Kορυδαλλού.

Το 1986 ανέλαβε την Ομάδα Ανθρωπολογίας του ΚΜΕ. Με την ομάδα αυτή, εκτός από τα τακτικά σεμινάρια, πραγματοποίησε 4 ημερίδες: «Κοινωνικός αποκλεισμός», «Τιμή και ντροπή», «Οι διακρίσεις των φύλων» και «Το ζήτημα της ιδεολογίας». Από το 1998 ίδρυσε την Ομάδα της Κριτικής Διεπιστημονικότητας, με υπόβαθρο την ανθρωπολογία, με την οποία εξέδωσαν από το 2005 τέσσερα τεύχη ετήσια της Κριτικής Διεπιστημονικότητας. Διετέλεσε μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Kριτικών Kινηματογράφου από το 1976, της Eλληνικής Σημειωτικής Eταιρείας από το 1980, του Kέντρου Mελετών και Tεκμηρίωσης από το 1991, της Eταιρείας των Φίλων του Aνθρωπολογικού Mουσείου από το 1992, και της Eταιρείας Kοινωνικών Aνθρωπολόγων (Association of Social Anthropologists) από το 1993. Διετέλεσε μέλος κριτικών επιτροπών σε φεστιβάλ κινηματογράφου - Θεσσαλονίκης 1985, Δράμας 1996 και Δράμας 1997. Συμμετείχε σε Συνέδρια της Σημειωτικής Εταιρείας και του Κινηματογράφου.

Έχει δημοσιεύσει τα βιβλία: Προϊστορικοί πολιτισμοί και εξέλιξη (1964), εκδ. Φυτράκη, Γράμματα της Ανακωχής, ποιήματα (1965), εκδ. Φυτράκη Μύθος, Κινηματογράφος, Σημειολογία, Κρίση της αισθητικής (1973), εκδ. Άλμα, Εισαγωγή στο «Δώρο» του Mauss (1979), εκδ. Καστανιώτη, το πεντάτομο Λεξικό Όρων: I. Σημειολογικής και δομικής ανάλυσης της τέχνης (1978), II. Επικοινωνίας και σημειωτικής ανάλυσης (1978), III. Γλωσσολογίας (1983) Α' & Β', IV. Σημαντικής (1986), V. Κυβερνητικής, δομισμού και θεωρίας των συστημάτων (1987), εκδ. Καστανιώτη, την πεντάτομη σειρά Η εξέλιξη του ανθρώπου: I. Ανθρωπογένεση (1990), II. Τα πρώτα βήματα (1993), III. Παλαιολιθική εποχή (1993), IV. Αρχές της κοινωνικής οργάνωσης (1996), V. Γλώσσα-Σώμα (2001), εκδ. Καστανιώτη, Μορφές βίας (2003), εκδ. Σαβάλλας, Η πολιτική διάσταση στην τέχνη (2009), εκδ. Σαβάλλας, Ο κινηματογράφος σήμερα (2011), εκδ. Σαβάλλας, και Ανθρωπολογία και Ιστορία, σε συνεργασία με την Σίβυλλα Δημητρίου-Κοτσώνη, (1996), εκδ. Καστανιώτη.

Επίσης, έχει επιμεληθεί τα εξής: Μορφές κοινωνικού αποκλεισμού (1997), εκδ. Ιδεοκίνηση, Ανθρωπολογία των φύλων (2001) εκδ. Σαβάλλας. Ιl Cinema Greco (2002), εκδ. Barbien, και τα ετήσια τεύχη της Κριτικής Διεπιστημονικότητας.

Σχέδιο Θανάτου

Να πεθάνω μια τέτοια νύχτα

που θα ματώνουν τα μάτια σου

που η αδημονία σου  θα γρατζουνίζει

τους ύπτιους ωροδείχτες των σιδηροτροχιών

χωρίς θόρυβο

να πεθάνω στ΄άσπρο σου γέλιο

σ΄ εκείνη τη γωνιά των αναμνήσεων

στη γωνιά που μεγάλωσες

στη γωνιά που μ΄έμαθες να μετράω τα δάχτυλά σου

να μετρούμε μαζί τ΄ αστέρια στην καρδιά σου.

Τα φώτα χλωμαίνουν,

τα δάχτυλά σου κλαίνε στα χείλη μου

πυρπολημένες άμαξες με παρανοϊκούς

περιπολούνε στο σταθμό

κρύβεις το ζεστό σου πρόσωπο στη θλίψη μου

μ΄ εξορκίζεις να φύγουμε.

Θάθελα να μην τόξερες 

να με κρατούσες φοβισμένα απ΄ τον αγκώνα

να πέθαινα στ΄ άσπρα σου χέρια

και να μιλούσες ατέλειωτα

στις θρυμματισμένες καπνοδόχους της αυγής.

Από την συλλογή ποιημάτων "Γράμματα της Ανακωχής" εκδόσεις Φυτράκη 1965

Καπαρδέλη Ευτυχία

Δρ.Καπαρδέλη  Ευτυχία  γεννήθηκε στην Αθήνα και  ζει  στη  Πάτρα. Γράφει ποίηση, ιστορίες ,διηγήματα,  χαι-κου, δοκίμια, μυθιστορήματα.Έχει σπουδάσει  δημοσιογραφία AKEM (Αθηναϊκό κέντρο επαγγελματικής  εκπαίδευσης), μια ενότητα στο  πανεπιστήμιο της Κύπρου  στον Ελληνικό πολιτισμό. Είναι μέλος στην world poets society. H επίσημη ιστοσελίδα είναι http://world-poets.blogspot . com /  , στην IWA (international writers , POETAS DEL MUNDO-. https://www.facebook.com/PPdM.Mundial http://worldpeaceacademy.blogspot.com/2010/10/poets-for-world-peace.html Τιμήθηκε από την Ινδική Ακαδημία και έκανε την σύνταξη της Ανθολογίας Ειρήνης και έχει διδακτορικό  λογοτεχνίας

https://www.facebook.com/kapardeli.eftichia

http://eftichiakapa.blogspot.gr/2013/08/blog-post_4143.html

https://www.facebook.com/groups/eftichia/

Τρία Ποιήματα.

ΧΑΡΑΥΓΗ

Τι χαραυγή!!!!!!!!!!!!!
ονειρικός στοχασμός
απόκρυφες σκέψεις
φιλήματα θερμά
δώρα αθωότητας αγνά

Δυο αγγελικά φιλιά
στα μαγουλά μου
περίσσια μύρα
σε ώρα γλυκιά

Στα δάχτυλά μου διάχυτα
τα χρώματα της μοίρας 
στολίδια πορφύρας
σπάταλα.................

DAWN

What dawn of !!!!!!!!!!!!!
dreamy meditation
arcane thoughts
hot kisses
pure innocence gifts

Two angel kisses
my cheeks
excess of myrrh
at time sweet

My fingers diffusely
the colors of doom
scarlet ornaments
wastefully ..................

Γυναίκα εσύ

Τόσα μύρα  ανασαίνουν

στο ελαφρύ περπάτημα

μαλλιά  χυτά  σαν του

μεστού  ξανθού σταχυού

το αργοσάλεμα

και το όμορφο κορμί

χρυσοπουλι

στου  Ήλιου την φωτιά

σφιχτοαγκάλιασα

***

Τον Ανέμο από το

Κρίνο χώρισα

Ολόγυμνη  η ψυχή

Ως το σπλάχνο εχύθη

****

Μισάνοιχτα χείλη

Σιωπηλός πόθος

ζυγιασμένος  στις φλέβες

χύνεται με ορμή

Woman

So myrrh breathe

in easy walking

hair cast as the

meaningful blond ear

Slow motion swish

and beautiful body

Golden Bird

the fire of the Sun

tightly hugged

***

Wind from

Lily, divorced

Naked soul

As visceral poured

****

half-open lips

silent Lust

weighted veins

poured with momentum

ΜΟΙΡΑΣΜΑ

Με την δίψα της ερήμου
αιχμάλωτος του ονείρου 
περιφέρομαι
οδηγούμαι από τον άνεμο
στης πόλης τον συνωστισμό
τόσα πρωινά
τόσα απογεύματα
****
Στου κόσμου την γύρη
ακούραστη μέλισσα
σε ουράνια δαχτυλίδια
με της αχλύς την χρυσή
μετάξινη γλυκιά ηδονή
τα φτερά χτυπώ
***
Ταπεινά παραδίνομαι
στο ποτάμι του φωτός
ο ίδιος κόσμος
οι ίδιες ρίζες
στων αδελφών το μοίρασμα

Deal

With the thirst of the desert

prisoner of the dream

ramble

I am led by the wind

the crowded city of

many mornings

so afternoons

****

The pollen of the world

tireless bee

in celestial rings

with the golden mist

silky sweet delight

wings swat

***

humbly surrender

river of light

he world

the same radicals

in sharing brethren

Η ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΙΩΠΗ

Η φωτεινή σιωπή
Σταλάζει
Από τα χείλη της πρωίας

Ένα γέλιο κατρακυλά
Μικρό χαλίκι

Λουλούδια
Και πάλι λουλούδια

Σε κάθε λουλούδι
Ένα βιολί

Κρατούμε στα χέρια μας
Την καρδιά των κοριτσιών

Ωραίο κουτί

Του ήλιου θύμηση
Θρεμμένη
Με των πουλιών τα κρύσταλλα

Και με το πάθος των εποχών

Ένασπηρούνι
Στην πλαγιά του ανέμου

(Πρώτα ποιήματα) 1941

Δημοσίευση στο Μπλογκ ποιημάτων νέων Ελλήνων ποιητών

Αγαπητοί Φίλοι

Μέχρι σήμερα το Μπλογκ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ δημοσίευε κυρίως ποιήματα πολύ γνωστών Ελλήνων ποιητών. Από σήμερα ξεκινάει μία νέα φάση όπου το Μπλογκ θα δημοσιεύει ποιήματα γνωστών και  αγνώστων Ελλήνων ποιητών.

Στείλετε στο Μπλογκ και στην διεύθυνση  kos50pap@gmail.com τρία ποιήματά σας μέχρι 150 λέξεις το καθένα και ένα σύντομο βιογραφικό μέχρι 50 λέξεις και με τη σειρά τους θα δημοσιευθούν στο Μπλογκ.

Ευχαριστώ,
Κώστας Παπαποστόλου

Κωνσταντίνος Καβάφης «Che fece .... il gran rifiuto»

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τό ‘χει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό —  εις όλην την ζωή του.

Πέθανε ο ποιητής Γιάννης Κοντός

Την τελευταία του πνοή άφησε, σε ηλικία 71 ετών, ο διακεκριμένος λογοτέχνης Γιάννης Κοντός. Αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα στα ελληνικά γράμματα για 49 χρόνια, ο Γιάννης Κοντός εξέδωσε ποιητικές συλλογές, δύο βιβλία με πεζά κείμενα και τρία βιβλία για παιδιά. Έλαβε πολλές διακρίσεις και το 1998 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για την ποιητική συλλογή «Ο αθλητής του τίποτα».

Ο Γιάννης Κοντός γεννήθηκε στο Αίγιο το 1943. Σπούδασε οικονομικά και εργάστηκε ως ασφαλιστής. Μεταξύ 1971-1976 διατήρησε, μαζί με τον Θανάση Νιάρχο, το βιβλιοπωλείο «Ηνίοχος», σημείο συνάντησης λογοτεχνών και διανοούμενων κατά τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας.

Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε με ποίηση το 1965, και με το πρώτο του βιβλίο, το 1970. Το 1973 έλαβε τη χορηγία του Ιδρύματος Φορντ. Επί σειρά ετών ήταν συνεργάτης του ραδιοφώνου καθώς και των εκδόσεων «Κέδρος», ενώ υπήρξε συνεργάτης του «Βήματος της Κυριακής».

Το 1980 κυκλοφόρησε δίσκος με μελοποιημένα ποιήματά του από τον συνθέτη Νίκο Καλλίτση, με τον τίτλο «Απόπειρα». Έχει γράψει κείμενα για σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους.

Τον Απρίλιο του 1992 εκδόθηκε μια επιλογή ποιημάτων του με τίτλο «Όταν πάνω από την πόλη ακούγεται ένα τύμπανο», σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, εικονογραφημένη από τον ζωγράφο Δημήτρη Μυταρά.

Το ενδέκατο βιβλίο του, «Πρόκες στα σύννεφα», 1999, είναι μια ανθολόγηση όλων των ποιητικών του βιβλίων, που έκανε ο ζωγράφος Γιάννης Ψυχοπαίδης, την οποία συμπλήρωσε με 20 χαρακτικά.

Το 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του ποιητικού του έργου.

Πηγή:in.gr 

Περιμένοντας τους Βαρβάρους

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης